حدیث  امام صادق(ع) فرمودند:

فرمانده گردان علی ابن ابی طالب(ع)لشکر25کربلا(سپاه پاسداران انقلاتب اسلامی)

24 دی 1327 در روستای سرطاق در شهرستان گرگان و در خانواده ای مذهبی به دنیا آمد. پدرش کشاورز بود و معاش خانواده اش را به سختی تامین می کرد. در کودکی پسری آرام بود و در هفت سالگی ( در مهر 1333) به مدرس رفت و در دبستان روستای زادگاهش مشغول تحصیل شد. پدرش می گوید: علاقه زیادی به مدرسه داشت و در درس خواندن بسیار کوشا بود.
اوبه مادر و پدربزرگش علاقه زیادی داشت.
فرائض مذهبی را از سنین کودکی انجام می داد و در کار کشاورزی به پدرش کمک می کرد. برادرش – یدالله – می گوید: چون از نظر سنی از ما بزرگتر بود در درس به ما کمک می کرد. فردی زرنگ و خونگرم بود. سال ششم ابتدایی نظام قدیم را در سال 1339 در مدرسه روستای سرطاق به پایان رساند و پس از آن مشغول کشاورزی شد تا اینکه در هیجده سالگی در سال 1345 به خدمت سربازی فراخوانده شد.
محمد نقی صلبی, دورۀ آموزش سربازی را در بیرجند گذراند و دو سال به عنوان بی سیم چی به خدمت سربازی در اهواز مشغول شد. بعد از خدمت سربازی به استخدام اداره مخابرات تهران در آمد و در بیست و یک سالگی در مراسمی ساده با دختر عمۀ خود – خانم طاهره مزنگی – ازدواج کرد. در کنار کار, به تحصیل در دبیرستان شبانه دارالفنون تهران ادامه داد. سرانجام در رشته ریاضی فیزیک فارغ التحصیل شد. محمد نقی صلبی, به وزش کشتی علاقه مند بود و گاهی اوقات به این ورزش می پرداخت. در سال 1353 اولین فرزند او متولد شد که نام او را وجیهه نهادند. محمد نقی, با شهادت حاج مصطفی – فرزند امام خمینی – در سال 1356 فعالیتهای سیاسی خود را آغاز کرد و با تکثیر و پخش اعلامیه های امام خمینی روز به روز بر فعالیتش افزود. در این زمان با مهندس میر حسین موسوی (نخست وزیر دوران دفاع مقدس)و دیگر نیروهای انقلابی آشنا شد. گاهی نوارها و اعلامیه های امام را به شهرستان گرگان می برد و در بین دوستان و آشنایان پخش می کرد. پس از مدتی، به همراه زن و فرزندش به گرگان نقل مکان کرد. با اوج گیری انقلاب اسلامی با برپایی جلسات محرمانه در منزل خود برنامه های راهپیمایی را تنظیم کرد. به خاطر همین فعالیتهای گسترده بارها از طرف ساواک گرگان تحت تعقیب قرار گرفت. بعد از پیروزی انقلاب,او به عضویت انجمن اسلامی مازندران درآمد وبه عنوان دبیر اتحادیۀ انجمنهای اسلامی فعالیتهای بسیاری داشت.

عباسعلی هزار جریبی می گوید: به نیروهای طرفدار نظام جمهوری اسلامی عشق می ورزید و برای کمک به آنان از هیچ کاری مضایقه نمی کرد.
علی تلاقی می گوید:
در جلسات انجمنهای اسلامی مداحی می کرد و دعای توسل می خواند و به طور کلی در مراسم مذهبی و عبادی در سطح شهر حضور فعال داشت.
در سرکوب شورش وخرابکاری عناصر ستاد خلق ترکمن, وابسته به سازمان چریکهای فدایی خلق ,حضور داشت. نسبت به منافقین حساسیت و تنفر بسیا رداشت و حاضر نبود به هیچ قیمتی با آنها کنار بیاید و می گفت: باید از آنها حذر کرد زیرا آنها به پیامبر اکرم (ص) و امیرالمومنین علی (ع) هم ضربه زدند. با اینکه رئیس مخابرات شهرستان گرگان بود در درگیری با منافقین شرکت گسترده داشت و با اسلحه یوزی خود به تعقیب و سرکوبی آنان می پرداخت. در نتیجۀ این اقدامات بارها از طرف منافقین تهدید به ترور شد.
در زمان تصدی ریاست مخابرات گرگان, بسیاری از روستاهای گرگان را به شبکه سراسری مخابرات متصل کرد. با کمکهای مردمی و بدون کمک دولت توانست بیست و سه روستای گرگان را از امکانات تلفن برخوردار نماید. شخصاً به بالای تیرهای تلفن می رفت و سیم کشی می کرد. بسیجیها و دیگر نیروهای مردمی با دیدن این منظره به راه می افتادند و کار را به پایان می بردند. او یک بالا بر اداره را به شرکت کشت و صنعت اجاره داده بود تا در جهت گسترش شبکه مخابرات به کار گیرد. با توجه به اجاره بالابر به شرکت کشت و صنعت عده ای فرصت طلب به مخابرات مرکز گزارش دادند. با آمدن بازرس و روشن شدن این موضوع که این کار را برای ایجاد درآمد مخابرات انجام داده است, تشویق شد.
در پشت جبهه به جمع آوری کمکهای مردمی برای رزمندگان اقدام کرد. وی در اداره بسیار متواضع و در سمت مسئول مخابرات گاهی کار خدمتکار ساده را انجام می داد. در ایام جنگ تحمیلی بارها به جبهه رفت و در عملیات مختلف شرکت داشت . یک بار درگیرهای کردستان مجروح شد.
صلبی, اعتقاد راسخی در اطاعت از مقام ولایت داشت و می گفت: اگر ولایت امر کند که زنتان را طلاق بدهید این کار خواهم کرد. معتقد بود مواضع سیاسی و عقیده ما در جماران است. اگر امام خمینی موضعی می گرفت می گفت که باید اطلاعت کنیم. امام خمینی را جانشین بر حق امام زمان (عج) می دانست.
کسی نبود که فقط شعار بدهد بلکه در میدان عمل بارها اطاعت از ولی امر را به اثبات رسانده بود. به همکاران و همرزمانش توصیه می کرد اگر می خواهید منحرف نشوید از خط ولایت جدا نشوید و نظرات خود را با ولایت منطبق کنید. وقتی از صلح سخنی به میان می آمد می گفت: جنگ و صلح را جماران مشخص می کند. صلبی , اعتقاد عجیبی به نماز جمعه داشت.
همسرش می گوید: نماز جمعه و نماز شب او ترک نمی شد. اگر ساعت چهار صبح بیرون می رفت و سرشب بر می گشت باز نماز شبش را به جا می آورد. برای تشویق فرزندان خود می گفت: اگر نماز و قرآن بخوانید برای برای شما جایزه می گیرم. دخترش (وجیهه) می گوید:
به خاطر تشویقهای پدر, ما از کوچکی حتی در گرمای تابستان روزه می گرفتیم و با اینکه برایمان خیلی سخت بود اما روی سر ما یخ می گذاشت تا بتوانیم روزه خود را بگیریم.
به همسرش سفارش می کرد تا در تعطیلات تابستان بچه را حتماً به کلاسهای قرآن بفرستد. به بچه ها سفارش می کرد که بچه های خوبی باشند. در کارها مادرشان را یاری دهند. دخترش می گوید:
اگر کار اشتباهی می کردیم اول تذکر می داد و اگر ترتیب اثر نمی دادیم قهر میکرد. اگر با مادرمان بد رفتاری می کردیم و او را اذیت می کریدم یا نماز ما دیر می شد و یا در مورد حجاب کوتاهی می کردیم ,ناراحت می شد. همیشه توصیه می کرد که لباسهای ساده بپوشیم. روزی یکی از دوستانش پرسید: بچه های تو در چه سطحی تحصیل می کنند. گفت: از خود آنها سوال کنید چون همیشه در جبهه بود فرصت نمی کرد از لحاظ تحصیلی به ما رسیدگی کند. در انتخاب دوست به ما سفارش می کرد ,دوستانی انتخاب کنیم که همفکر باشیم و حرفهای یکدیگر را درک کرده و از راه اسلام منحرف نشویم.
برادرش – یدالله – دربارۀ خصوصیات اخلاقی او می گوید:
چون از ما بزرگ تر بود در حقیقت حکم سرپرست را در کنار پدر داشت و از هیچ محبتی به ما دریغ نداشت .با برادر شهیدم – محمد اسماعیل بیشتر در ارتباط بود چون اختلاف سن کمتری داشتند و از بچگی با هم بودند و توافق فکری و درک متقابل عمیقی داشتند.

پدرش می گوید:
اگر گاهی اختلافی با همسایه ها پیش می آمد می گفت: با همسایه ها باید رفتار درست داشت و همانند خویشاوندان با آنان رفتار کرد. در اجتماع آرام و ساکت بود و هر کاری که به او محول می شد, انجام می داد و شکایتی نداشت.
حضور مستمر در جبهه و تجربیان و توان مدیریتی او سبب شد فرماندهی گردان علی بن ابیطالب (ع) از لشکر 25 کربلا را بر عهده گیرد. یکی از همرزمان از خصوصیات اخلاقی او در این دوران می گوید:
به عنوان فرمانده گردان از قاطعیت و شجاعت به معنای واقعی چه تسلط بر نفس و چه در میدان مبارزه و جنگ برخودار بود. نزدیک کارخانه صابون به ما مقری داده بودند. به تنهایی دیوارها را بلند می کرد و بر دوش می کشید. با صدور دستور هر کاری ابتدا خود دست به کار می شد. روزی به نزدش رفتم و گفتم فین های غواصی بند ندارند. گفت فین ها با بیاورید من درست می کنم بعد از چهار پنج ساعت که به تدارکات رفتم دیدم با لاستیک تیوپ ماشین برای تک تک فین ها بند درست کرده است. وقتی بچه ها برای تمرین غواصی به آب می زدند و برگشتند با دست خود دهان آنها عسل می گذاشت و بر پیشانی آنان بوسه می زد. ا زخصوصیات بارز او خونسردی بود. یادم می آید برای مانور در اروند رود رفته بود, یک گروه طنابشان در آب پاره شد و صدای یا مهدی آنان بلند شد. به من – به عنوان مسئول گروهان – حالت ترس دست داده بود و کاری نمی توانستم بکنم. به هر حال نیروها را از آب بیرون کشیدیم و وقتی که آمار گرفتیم پانزده نفر کم بود. موضع را به او اطلاع دادیم با کمال خونسردی گفت: بچه در آن طرف اروند هستند و بر می گردند. صبح فردا متوجه شدیم یگان دریایی سپاه آنها را در آب پیدا کرده است. دائماً در تلاش و فعالیت بود و بسیار کم می خوابید. حتی آهسته راه نمی رفت و می گفت: از زمان عقب هستیم و باید از زمان جلو بیفتیم. سفارش کرده بود مقداری از حقوق ماهیانه او را به کمیته امداد امام خمینی و مقداری دیگر را برای بازسازی مناطق جنگی اختصاص دهند.
در علمیات والفجر 8 شرکت داشت واز ناحیه چشم مجروح شد. برادرش (یدالله ) می گوید:
بعد از مجروحیت به اتفاق برادرم (کاظم) و یکی از کارمندان مخابرات گرگان به مشهد رفتیم و در بیمارستان متوجه شدم که یک چشم خود را از دست داده است. در این لحظه نتوانستم خودم را کنترل کنم به گوشه ای رفتم و خودم را آرام کردم. سپس نزد او برگشتم و جویای احوال شدم.
برای ادامه درمان و تعویض چشم به اتفاق مادرش عازم مشهد بود که در مینودشت تصادف کرد و پایش شکست. بعد از این واقعه ماشین خود را فروخت و گفت: اگر قرار است با ماشین تصادف کنم بهتر است نداشته باشم.
از جمله فعالیتهای محمد نقی صلبی را می توان اعزام کاروان خانواده های شهدا به جبهه برشمرد. کلاتی می گوید:
بهترین خاطره ای که از او به یاد دارم اعزام کاروان خانواده های شهدا و انجمنهای اسلامی به منطقه غرب کشور بود که به اتفاق او به شهرهای مهاباد, بوکان, سقز رفتیم... اقدام به برگزاری دعا و عزاداری حضرت امام حسین (ع)می کرد.
حتی یک بار, همسر و بچه های خود را به منطقه جنگی برد تا آنها با حال و هوای معنوی جبهه آشنا گردند. فاطمه تجری – از قول یکی از دختران او -می گوید:
من حدود شش ساله بودم که به اتفاق پدر و مادر و خواهران و برادرم و یکی از دوستان پدرم وهمسرش راهی جبهه شدیم. پدرم مقداری کمکهای مردمی جمع آوری شده را پشت ماشین بار کرده بود. به همراه او دو روز ازمناطق بمباران شده دیدن کردیم. با وجود اینکه قبل از آن خیلی با پدرم به مسافرت رفته بودیم ولی این سفر برایم از همه جالب تر بود.
همسرش در خصوص این سفر می گوید: وقتی که با او و بچه ها به جبهه رفتیم من مایل به برگشت نبودم ولی با اجبار او به موطن خود برگشتیم او می افزاید:
آخرین باری که برای دیدن ما آمد گفت: بهترین جا برای زندگی کردن جبهه است. شما آماده شوید و اسباب و اثاث را جمع کنید تا برای زندگی به اهواز برویم. من وسایلی را آماده کرده بودم که گفت: بهتر است بعد از عملیات آینده شما را اهواز ببرم. گفت: من شهید بهشتی را در خواب دیدم که برایم خانه ساخته است. این بار که بروم دیگر بر نخواهم گشت و خدا با ماست.
دخترش ( وجیهه) می گوید:
آذرماه , آخرین دیدار ما با او بود و مرا نصیحت می کرد که زیاد قرآن بخوانیم و اگر برنگشتم همواره به یاد خدا باشید و همچون حضرت زینب (س) و حضرت رقیه (س) باشید.
محمد نقی صلبی به هنگام آخرین عزیمت به جبهه ها وصیت نامه ای نوشت .
محمد نقی صلبی با عنوان فرمانده گردان به اتفاق دو برادرش در عملیات کربلای 4 شرکت کرد و در همین عملیات به شهادت رسید. عباسعلی هزار جریبی می گوید:
آخرین کلامش این بود که برادران در عملیات از هم دور نباشند و به صورت گروهی عمل کنید تا مفقود الاثر نشوید. به گونه ای صحبت می کرد که برداشت من این بود که ما در این عملیات مفقود زیاد خواهیم داشت.
در ادامۀ عملیات ابتدا برادرش – اسماعیل – به شهادت رسید و برادر دیگرش – شهباز – مجروح شد. سرانجام در 4 دی 1365 در ادامه عملیات کربلای 4 ، بعد از سالها مجاهدت و حضور مستمر در جبهه های نبرد به شهادت رسید. یکی از همرزمانش می گوید:
از نحوۀ شهادت او کسی اطلاع دقیقی ندارد. او مفقودالاثر گردید. پیش از شهادت, آخرین نفری بود که سوار قایق شد. من خدمت او رسیدم که دستور چیست، گفت : اینجا باشید. همه نیروها را سوار کنید و بعد خود سوار شوید. تا ساعت نه شب صدای او را در بی سیم داشتیم. بعد از آن دیگر صدایی از وی نشیندیم.
جنازۀ او در سال 1376 توسط گروه تفحض شهدا شناسایی شد و پس از انتقال به زادگاهش در مزار شهیدان شهر گرگان به خاک سپرده شد.
(سایت ساجد(

سلام خدا بطور كامل

الشّامِلُ الْعاَّمُّ وَ صَلَواتُهُ الدّاَّئِمَةُ وَ بَرَكاتُهُ الْقاَّئِمَةُ التّاَّمَّةُ عَلى حُجَّةِ

و تمام و همه جانبه و عمومى و درودهاى ممتد و پیوسته و بركت‌هاى پابرجا و تام و تمامش بر حجت

اللّهِ وَ وَلِیِّهِ فى اَرْضِهِ و َبِلادِهِ وَ خَلیفَتِهِ عَلى خَلْقِهِ وَ عِبادِهِ وَ سُلالَةِ

خدا و ولى او در زمین و سایر كشورهایش و جانشین او بر خلق و بندگانش و نژاد پاك

النُّبُوَّةِ وَ بَقِیَّةِ الْعِتْرَةِ وَالصَّفْوَةِ صاحِبِ الزَّمانِ وَ مُظْهِرِ الاْیمانِ

نبوت و باقیمانده عترت و (آن سرور) برگزیده یعنى حضرت صاحب الزمان و آشكاركننده ایمان

وَ مُلَقِّنِ اَحْكامِ الْقُرْآنِ وَ مُطَهِّرِ الاْرْضِ وَ ناشِرِ الْعَدْلِ فِى الطُّولِ

و یاددهنده احكام قرآن و پاك كننده زمین و گسترنده عدالت در درازا و پهناى

وَالْعَرْضِ وَالْحُجِّةِ الْقاَّئِمِ الْمَهْدِىِّ الاِْمامِ الْمُنْتَظَرِ الْمَرْضِىِّ وَابْنِ

زمین و حجت قائم مهدى آن امام منتظر پسندیده و فرزند

الاْئِمَّةِ الطّاهِرینَ الْوَصِىِّ بْنِ الاْوْصِیاَّءِ الْمَرْضِیّینَ الْهادِى

امامان پاكیزه و وصى فرزند اوصیاء پسندیده آن راهنماى

الْمَعْصُومِ ابْنِ الاْئِمَّةِ الْهُداةِ الْمَعْصُومینَ

معصوم فرزند امامان راهنماى معصوم

السَّلامُ عَلَیْكَ یا مُعِزَّ الْمُؤْمِنینَ الْمُسْتَضْعَفینَ السَّلامُ عَلَیْكَ یا مُذِلَّ الْكافِرینَ

سلام بر تو اى عزت بخش مردم مؤمنى كه ناتوان و خوارشان شمرند سلام بر تو اى خواركننده كافران

الْمُتَكَبِّرینَ الظّالِمینَ اَلسَّلامُ عَلَیْكَ یا مَوْلاىَ یا صاحِبَ الزَّمانِ

سركش و ستمكار سلام بر تو اى مولاى من اى صاحب الزمان

السَّلامُ عَلَیْكَ یَابْنَ رَسُولِ اللّهِ اَلسَّلامُ عَلَیْكَ یَابْنَ اَمیرالْمُؤْمِنینَ

سلام بر تو اى فرزند رسول خدا سلام بر تو اى فرزند امیرمؤمنان

اَلسَّلامُ عَلَیْكَ یَابْنَ فاطِمَةَ الزَّهْراَّءِ سَیِّدَةِ نِساَّءِ الْعالَمینَ

سلام بر تو اى فرزند فاطمه زهرا بانوى زنان جهانیان

اَلسَّلامُ عَلَیْكَ یَابْنَ الاْئِمَّةِ الْحُجَجِ الْمَعْصُومینَ وَالاِْمامِ عَلَى الْخَلْقِ اَجْمَعینَ

سلام بر تو اى فرزند پیشوایان و حجت‌هاى معصوم و پیشواى بر خلق همگى

اَلسَّلامُ عَلَیْكَ یا مَوْلاىَ سَلامَ مُخْلِصٍ لَكَ فِى الْوَِلایَةِ

سلام بر تو اى سرور من سلام مخلصانه من به تو در ولایت و پیرویت

اَشْهَدُ اَنَّكَ الاِْمامُ الْمَهْدِىُّ قَوْلاً وَ فِعْلاً وَ اَنْتَ الَّذى تَمْلاَُ الاْرْضَ

گواهى دهم كه تویى آن پیشواى راه یافته چه در گفتار و چه در كردار و تویى آن بزرگوارى كه زمین را پر

قِسْطاً وَ عَدْلاً بَعْدَ ما مُلِئَتْ ظُلْماً وَ جَوْراً فَعَجَّلَ الّلهُ فَرَجَكَ وَ سَهَّلَ

از عدل و داد كنى پس آن كه پر از ستم و بیدادگرى شده باشد پس از خدا خواهم كه شتاب كند در فرج تو و راه آمدنت را هموار

مَخْرَجَكَ وَ قَرَّبَ زَمانَكَ و َكَثَّرَ اَنْصارَكَ وَ اَعْوانَكَ وَ اَنْجَزَ لَكَ ما

و زمان ظهورت را نزدیك و یار و یاورت را بسیار گرداند و آنچه

وَعَدَكَ فَهُوَ اَصْدَقُ الْقاَّئِلینَ وَ نُریدُ اَنْ نَمُنَّ عَلَى الَّذینَ اسْتُضْعِفُوا

به تو وعده فرموده درباره‌ات وفا كند زیرا كه او راستگوترین گویندگان است كه فرموده "و ما خواستیم بر كسانى كه

فِى الاْرْضِ وَ نَجْعَلَهُمْ اَئِمَّةً وَ نَجْعَلَهُمُ الْوارِثینَ یا مَوْلاىَ یا صاحِبَ الزَّمانِ

در زمین زبون شمرده مى‌شدند منت نهیم و ایشان را پیشوایانى كنیم و وارثانشان گردانیم" اى سرور من اى صاحب الزمان

یَابْنَ رَسُول ِاللّهِ حاجَتى كَذا وَ كَذا (وبه جاى كَذا وَ كَذا حاجات خود را ذكركند(

اى فرزند رسول خدا حاجتم این و این است

فَاشْفَعْ لى فى نَجاحِها فَقَدْ تَوَجَّهْتُ اِلَیْكَ بِحاجَتى لِعِلْمى اَنَّ لَكَ

پس شفاعت كن برایم در برآمدنش زیرا كه من با حاجت خویش به تو متوجه شده‌ام زیرا مى‌دانم كه

عِنْدَاللّهِ شَفاعَةً مَقْبُولَةً وَ مَقاماً مَحْمُوداً فَبِحَقِّ مَنِ اخْتَصَّكُمْ بِاَمْرِهِ

شفاعت تو به درگاه خدا پذیرفته و مقامت پسندیده است پس به حق همان خدایى كه شما را در كار خود مخصوص كرده

وَارْتَضاكُمْ لِسِرِّهِ وَ بِالشَّاْنِ الَّذى لَكُمْ عِنْدَاللّهِ بَیْنَكُمْ وَ بَیْنَهُ سَلِ اللّهَ

و براى راز و سِرّش پسندیده و بدان مقامى كه شما در نزد خدا میان خود و او دارید كه از خداى

تَعالى فى نُجْحِ طَلِبَتى وَ اِجابَةِ دَعْوَتى وَ كَشْفِ كُرْبَتى

تعالى بخواهى من به خواسته‌ام برسم و دعایم اجابت شود و اندوهم برطرف گردد

و بخواه هر چه خواهى كه برآورده مى‌شود ان شاء الله تعالى مؤلف گوید: كه بهتر آنست كه در ركعت اوّل نماز این استغاثه بعد از حمد سوره اِنّا فَتَحْنا بخواند و در ركعت دویّم اذا جآءَ نَصْرُ اللّهِ .

منبع:

مفاتیح الجنان

حدیث (24) امام حسن عسکری علیه السلام فرمودند:

لَیسَتِ العِبادَةُ کَثرَةَ الصیّامِ وَ الصَّلوةِ وَ انَّما العِبادَةُ کَثرَةُ التَّفَکُّر فی أمر اللهِ.
عبادت کردن به زیادی روزه و نماز نیست، بلکه (حقیقت) عبادت، زیاد در کار خدا اندیشیدن است.

(تحف العقول، ص448

- قالَ الإمامُ الهادی - علیه السلام - : اِنّ اللّهَ جَعَلَ الدّنیا دارَ
بَلْوی وَالاْخِرَهَ دارَ عُقْبی، وَ جَعَلَ بَلْوی الدّنیا لِثوابِ الاْخِرَهِ
سَبَباً وَ ثَوابَ الاْخِرَهِ مِنْ بَلْوَی الدّنیا عِوَضاً.

 «تحف العقول، ص
358»

 امام هادی - علیه السلام - فرمود: همانا خداوند، دنیا را جایگاه بلاها و
امتحانات و مشكلات قرار داد; و آخرت را جایگاه نتیجه گیری زحمات، پس بلاها و
زحمات و سختی های دنیا را وسیله رسیدن به مقامات آخرت قرار داد و اجر و پاداش
زحمات دنیا را در آخرت عطا می فرماید.

حدیث(316) امام جواد (ع) فرمودند:

عَن اِسماعیلِ بنِ سَهلِ قالَ : کَتَبتُ الی اَبی جَعفر الثّانی (ع) عَلَّمَنی شَیئا اِذا قُلتُه کُنتُ مَعَکُم فی الدُّنیا وَ الآخِرَة فقا: فَکَتَبَ بِخَطِّه اَعرَفُهُ: اَکثِر مِن تِلاوَةِ "اِنّا اَنزَلناهُ" و رَطِّب شَفَتَیکَ بِالاستِغفاری

اسماعیل بن سهل گوید: به خدمت امام جواد نوشتم : "به من چیزی بیاموز که هر گاه آنرا بگویم در دنیا و آخرت با شما باشمی" حضرت با خط شریف خود که آنرا میشناختم نوشت: سوره مبارکه "انا انزلناه" را زیاد تلاوت کن و دو لب خود را با گفتن استغفار تر کن (نیروی تازه بخش)ی

(جهاد با نفس، ح 786

Powered By
  BLOGFA.COM